δεν μιλάμε πια και είναι βαρύ

Έγραψα το όνομά σου σε μια πέτρα και την πέταξα
να διώξω από μέσα μου όσα σου έταξα
χάραξα σ’αγαπώ και την έριξα μακρυά
να σπάσω το τζάμι απ’την δική σου καρδιά

Δεν μιλάμε πια και είναι βαρύ
καταφέραμε να κάνουμε το μίσος να χαρεί
δεν μιλάμε πια και εγώ πονάω
κι είναι ο πόνος μου μεγάλος γιατί σ’αγαπάω

Προσπαθώ να σε μισήσω, μα δέν μπορώ
στα όνειρα που κάναμε να αντισταθώ
να πώ ότι πέθανες, αυτό με βολεύει
μα κάτι επάνω σου συνεχώς με μαγεύει

Τα μάτια σου βλέπω και χάνω τη Γή
η καρδιά μου σταματά να χτυπάει για μία στιγμή
τα φιλιά σου θυμάμαι και τότε βουρκώνω
για τις άσχημες σκέψεις μου, το μετανοιώνω…